Mój serdeczny przyjaciel, Marcin Staniszewski, dziennikarz dodatku kulturalnego „Dziennika” opublikował artykuł, w którym trafnie wykazał hipokryzję mediów w stosunku do Michaela Jacksona. Przypomniał, że te same media, które dzisiaj robią z Michaela Jacksona męczennika jeszcze niedawno traktowały go jako dyżurne dziwadło, które nie wiadomo co wyczynia z dziećmi za murami swojej bajkowej posiadłości. Zgadzam się z tezą Marcina. Dodam do tego kilka swoich groszy.
Nie przeszkadza mi to, że z sympatycznego murzynka przeistoczył się w białe, nienaturalne monstrum. Każdy może robić ze swoim ciałem co chce. Jednak jednego nie mogę wybaczyć. Niezależnie z jak wielką mamy do czynienia gwiazdą, fakt wykorzystywania seksualnego dzieci jest czymś niewybaczalnym. Zaraz ktoś mi zarzuci, że mu tego nie udowodniono. Hm, no dobrze, to dlaczego Jackson wypłacił wiele milionów rodzinom swoich „aniołków”? Sprawa wydaje się jasna. Jackson był niewątpliwie mega gwiazdą. Był też groteskowym dziwadłem. Proszę więc wybaczyć, ale nie płakałem i nie zamierzam płakać po Michaelu Jacksonie.